Nietykalni

Fabuła

Źródło: IMDb
Źródło: IMDb

Fabuła filmu opowiada o relacji, jaka tworzy się pomiędzy Philippe’m (w tej roli Francois Cluzet), zamożnym tetraplegikiem i Driss’em (Omar Sy), typem spod ciemnej gwiazdy, przypadkowo zatrudniającym się w roli jego opiekuna. Taka mieszanka musi być wybuchowa: dobrze urodzony, wyedukowany biznesmen, znawca opery i stały bywalec galerii sztuki zdany jest na pomoc chłopaka z przedmieść, wychowanka ulicy, nieprzebierającego w słowach prostaczka. Historia filmu oparta na takim kontraście jest przyczynkiem wielu zabawnych dialogów i krotochwil. I w rzeczy samej, Nietykalni to przede wszystkim komedia, ale komedia mądra, mająca do zaproponowania coś więcej niż tylko puste gagi. W trakcie oglądania widz będzie miał szansę doświadczyć wielu wzruszających momentów skłaniających do przemyśleń nad istotą szczęścia, bliskości z drugim człowiekiem i wartości życia ograniczonego niepełnosprawnością. To opowieść przede wszystkim o przyjaźni, która za nic ma granice społeczne, kulturowe czy fizyczne.

Akcja filmu jest wartka, bez zbędnych przestojów. Dialogi to prawdziwy majstersztyk i główna siła filmu, przede wszystkim dzięki bardzo dobrej grze aktorskiej duetu Cluzet-Sy. Całość jest dobrze wyważona: żarty nie męczą i nie żenują, a chwile wzruszeń, pomimo poruszania ważnego tematu, nie są przesadnie tkliwe. Montaż został zrealizowany na profesjonalnym poziomie i subtelnie wplata w utwór muzykę skomponowaną przez znanego kompozytora Ludovico Einaudi’ego.

Historia opowiedziana przez Nietykalnych jest prosta, magicznie poruszająca i pouczająca. I taki jest też film. Nie sili się na moralizatorstwo, pokazuje rzeczy, jakimi są, a autentyzmu całości dodaje fakt, że film jest oparty na faktach – a o tym niżej.

Historia prawdziwa

Abdel Yasmin Sellou i Philippe Pozzo di Borgo
Abdel Yasmin Sellou i Philippe Pozzo di Borgo Źródło: modernbizu.pl

Prawdziwych Nietykalnych tworzą Abdel Sellou i Philippe Pozzo di Borgo. O ile w filmie Driss jest miłym z powierzchowności murzynem z biednej wielodzietnej rodziny, o tyle, jak wynika ze wspomnień Philippe’a, Abdel należał raczej do ludzi, na widok których bez dłuższego zastanowienia przechodzi się na drugą stronę ulicy. A najlepiej od razu się ucieka. Faktycznie, wcześniejsze życie Abdela to niemalże archetypiczna biografia rzezimieszka. Urodzony w Algierii w biednej rodzinie, już w wieku 4 lat zostaje oddany pod opiekę cioci i wujka i wraz z nimi wyjeżdża do Francji na przedmieścia Paryża. Tam wychowywany bardziej przez ulicę niż opiekunów, pnie się po „alternatywnych szczeblach kariery” i zostaje przywódcą ulicznego gangu. W ’92 trafia na 18 miesięcy do więzienia. Gdy wychodzi, ima się różnych zajęć, lecz w pewnym momencie sytuacja życiowa zmusza go do znalezienia legalnego zatrudnienia. Od niechcenia przyjmuje ofertę pracy jako opiekun osoby niepełnosprawnej, licząc na szybką zmianę. Tak oto poznaje „monsieur Pozzo”, u boku którego pracuje przez kolejnych 10 lat.

Philippe Pozzo di Borgo natomiast pochodzi z rodziny korsykańskich książąt Pozzo di Borgo i markizów de Vogüé. Poza dużym odziedziczonym majątkiem pieniądze posiada również dzięki biznesowej karierze, będąc m.in. dyrektorem znanej wytwórni szampanów Pommery. W 1993 ulega wypadkowi na paralotni i do końca życia zostaje sparaliżowany od szyi w dół. Nie do pozazdroszczenia jest również stan zdrowia jego żony, Béatrice, która po wieloletniej chorobie umiera w 1996 roku. I to właśnie śmierć żony, nie paraliż, jest ostatecznym ciosem w serce dla Philippe’a, który wpada w głęboką depresję.
Philippe i Abdel spotkali się w 1994 roku, gdy milioner po raz kolejny zmienia swojego opiekuna. Jak pan Pozzo potwierdza w wywiadach, film, choć momentami niezupełnie zgodny z prawdą, dobrze oddaje istotę relacji między nimi. Stopniowo rodzi się przyjaźń, która trwa do dziś.

W 2001 r. di Borgo wydaje książkę autobiograficzną „Drugi oddech”, na podstawie której nakręcony jest
film dokumentalny „A la vie et a la mort”, który z kolei oglądają Olivier Nakache i Eric Toledano. Zaciekawieni i zainspirowani, udają się do Maroka, dokąd przeniósł się Milioner i po krótkiej, przepełnionej bardziej dowcipami (w tym i o niepełnosprawnych) niż argumentami, rozmowie, przekonują Philippe’a, do ekranizacji fabularnej wersji historii jego i Abdela. Tak w 2011 wychodzą Nietykalni. W tym samym roku Abdel Sellou publikuje swoją autobiografię „Tu as changé ma vie…” (polskie wydanie: „Odmieniłeś moje życie…”).

O filmie

Właściwie ani reżyserzy filmu, Olivier Nakache i Eric Toledano, ani też aktorzy (z wyjątkiem może Cluzet’a) nie należą do najbardziej znanych. Duet reżyserski ma na koncie jeszcze film „Szczęśliwe dni” (2006), poza tym kilka filmów, które nie wyszły raczej poza francuskie sale kinowe. Wspomniany Francois Cluzet może się pochwalić bardziej znanymi w Polsce produkcjami, takimi jak „Niewinne kłamstewka” (2010), „Nie mów nikomu” (2006), czy „Francuski pocałunek’ (1995).
Omar Sy, czyli filmowy Driss, poza występami w raczej niepopularnych filmach jak „Bazyl, człowiek z kulą w głowie” (2009), czy wspomniane już „Szczęśliwe dni”, ceniony jest bardziej za swoją karierę komika udzielającego się wraz z Fred’em Testot’em w kabarecie „Omar et Fred”.

Ocena

Ponieważ recenzja ta jest publikowana na BML w ramach serii o filmach wybitnych i wartych uwagi, nie powinno dziwić, że wypowiadałem się o nim w samych superlatywach. Pozwolę więc sobie odstąpić od oceny ilościowej typu „X gwiazdek”, właściwej portalom do tego przeznaczonym i pozwolę sobie odwołać się do opinii wystawionych przez innych.
Na stronie IMDb, jednym z najbardziej znanych angielskojęzycznych portali grupujących informacje o filmach, Nietykalni otrzymali średnią ocenę 8,6/10 wystawioną przez ponad 246 tys. widzów. Z moich osobistych obserwacji wynika, że każdy film z oceną 8+ na IMDb można właściwie oglądać w ciemno.
Ponadto, Nietykalni plasują się w rankingu tego serwisu na 46 miejscu filmów wszech czasów.

Film zebrał jak dotąd 24 nagrody i 30 nominacji, w tym do Złotych Globów i BAFTA.
Wśród najistotniejszych przyznanych statuetek wymienić należy:

  • Cezary ( Francuska Akademia Sztuki i Techniki Filmowej) – najlepszy aktor Omar Sy
  • David di Donatello (Włoska Akademia Filmowa) – najlepszy film
  • Goya (Hiszpańska ASF) – najlepszy film

Warto podkreślić, że film wciąż otrzymuje kolejne nagrody, np. w bieżącym roku otrzymał Czarną szpulę, a także nagrody z Akademii Filmowych, takich państw, jak Brazylia, Japonia czy Czechy.

 Linki:

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się nim!

Zobacz też

O autorze

Dr Omc
wpis gościnny
Rocznik '86, rezydent chorób wewnętrznych. Zapalony miłośnik filmów, książek, komiksów i gier RPG. Hobbystycznie - informatyk. Prywatnie - ojciec najwspanialszej na świecie córeczki :).
"Czy myślisz, że możesz, czy myślisz, że nie możesz, w obu przypadkach masz rację." - Henry Ford

Dodaj komentarz

Ze względu na ochronę antyspamową komentarz każdego nowego użytkownika musi być zaakceptowany przez moderatora. W związku z tym może minąć trochę czasu nim Twój wpis pojawi się na stronie. Prosimy o cierpliwość :).

Nie musisz podawać swojego adresu email. Jeśli to zrobisz, nie będzie opublikowany - przyda się, gdybyśmy chcieli się z Tobą skontaktować. Zachęcamy również do zapisywania się do newslettera!