Indywidualny Tok Studiów – dlaczego warto spróbować?

W życiu każdego studenta medycyny przychodzi taki moment, kiedy rozważa zaangażowanie się w działalność naukową. Niestety początki bywają bardzo trudne. W głowie kłębią się dziesiątki pytań bez odpowiedzi – w tym jedno podstawowe: “Czy w ogóle się do tego nadaję?”. Nie wiadomo od czego zacząć i do kogo zwrócić się o pomoc. Warto wiedzieć, że jedną z możliwości rozpoczęcia działalności naukowej jest ubieganie się o Indywidualny Tok Studiów. O ITS-ie dla portalu BML opowie dzisiaj Hubert Zatorski, lekarz stażysta i doktorant w Zakładzie Biochemii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Słowem wstępu

Indywidualny Tok Studiów jest to specjalny tryb organizacji kształcenia w szkole wyższej. Na każdej uczelni może on wyglądać nieco inaczej. Informacje na ten temat znajdują się w regulaminach studiów lub załącznikach do tych regulaminów. ITS na uczelniach medycznych jest zazwyczaj formą nagrody dla studentów osiągających wysokie wyniki w nauce, umożliwiający im dalszy rozwój, pogłębianie wiedzy i rozpoczęcie lub kontynuowanie działalności naukowej. ITS-u nie należy mylić z indywidualnym rozkładem zajęć, którego nazwy różnią się w zależności od uczelni (np. IRZ, IOS – Indywidualna Organizacja Studiów itp.). To drugie oznacza po prostu możliwość dostosowania planu zajęć dydaktycznych do własnych potrzeb i jest przyznawane z takich powodów jak np. trudna sytuacja życiowa, niepełnosprawność, samodzielne wychowywanie dzieci lub studiowanie na większej liczbie kierunków.

Prawa i przywileje studentów realizujących ITS są zazwyczaj bardzo podobne, choć zależnie od uczelni bywa ich odrobinę mniej lub więcej. Warto zajrzeć do regulaminu studiów, by przekonać się, jak jest w twojej uczelni. Do uprawnień należą m.in.:

  • realizowanie projektu badawczego pod nadzorem opiekuna naukowego,
  • odbywanie zajęć dydaktycznych z innymi grupami studenckimi,
  • przystępowanie do zaliczeń i egzaminów w indywidualnie ustalonych terminach,
  • uczestniczenie w zajęciach dydaktycznych na innych kierunkach lub wydziałach,
  • możliwość wzięcia kilkudniowego urlopu naukowego,
  • prowadzenie zajęć dydaktycznych w jednostce, w której realizowany jest ITS.
 
Uczelnia medyczna Średnia ocen Rok studiów Inne wymagania* Czas trwania**
Uniwersytet Medyczny w Łodzi – średnia ocen z ubiegłego roku akademickiego co najmniej 4,25 ukończony 2. rok studiów 2 lata
Warszawski Uniwersytet Medyczny – średnia ocen z ubiegłego roku akademickiego co najmniej 4,0 – ukończony 2. rok studiów – udokumentowane osiągnięcia naukowe
– aktywna działalność w pracach studenckiego koła naukowego
1 rok
Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu – średnia ocen z dotychczasowego toku studiów co najmniej 4,5 – ukończony 2. rok studiów w przypadku ITS-u z przedmiotów teoretycznych lub 3. rok w przypadku przedmiotów klinicznych – znaczący i udokumentowany dorobek naukowy (nawet bez spełnienia warunku średniej) 1 rok
Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu – średnia ocen z dotychczasowego toku studiów co najmniej 4,5
– ocena z egzaminu z j. angielskiego co najmniej 4,5
– studiowanie na 3., 4. lub 5. roku studiów 1 rok
* Oprócz wymienionych kryteriów prowadzona jest specjalna rekrutacja, która wiąże się z dostarczeniem odpowiednich dokumentów do osób zajmujących się Indywidualnym Tokiem Studiów (np. programu planowanych badań naukowych, pisemnej zgody opiekuna naukowego, zaświadczenia potwierdzającego uzyskanie wymaganej średniej ocen, CV lub listu motywacyjnego). Niekiedy przeprowadzana jest również rozmowa kwalifikacyjna z kandydatami.

** Zwykle istnieje możliwość przedłużenia czasu trwania ITS-u.

Jeśli rozważasz ubieganie się o ITS, najpierw zastanów się, jaka specjalność najbardziej cię interesuje. Podstawą jest bowiem odnalezienie tematów, które chciałbyś zgłębić i lepiej zrozumieć. Pisanie pracy naukowej w dziedzinie, która zupełnie cię nie obchodzi będzie istną męczarnią. Może się nawet okazać, że w połowie się poddasz i nigdy nie ukończysz swojego dzieła. Lepiej więc poczekać trochę dłużej, uczestniczyć w spotkaniach różnych kół naukowych i w końcu złapać prawdziwego bakcyla. Następnym krokiem jest dotarcie do osoby, która wcieli się w rolę twojego opiekuna naukowego. Znalezienie właściwej, chętnej do pracy ze studentem osoby nie zawsze jest łatwe, ale szukać można praktycznie wszędzie. Może to być np. osoba, która prowadziła seminarium lub ćwiczenia w twojej grupie studenckiej albo lekarz wskazany przez ordynatora oddziału. Wystarczy spytać. Nie masz się czego obawiać – chęć zaangażowania się w działalność dodatkową jest na ogół bardzo pozytywnie odbierana.

Obecnie jesteś na stronie:

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się nim!

Zobacz też

O autorze

Agnieszka Makarow
redaktor
Studentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Przez trzy lata aktywnie działała w Międzynarodowym Stowarzyszeniu Studentów Medycyny IFMSA-Poland, teraz planuje poświęcić się działalności naukowej. Szczególne miejsce w jej sercu zajmuje rodzinne miasto - Łódź. Swój wolny czas spędza na długich pieszych wędrówkach, pisaniu i czytaniu, najlepiej w hamaku na działce. W przyszłości marzy jej się rezydentura z psychiatrii i publikacja własnej książki.

Dodaj komentarz

Ze względu na ochronę antyspamową komentarz każdego nowego użytkownika musi być zaakceptowany przez moderatora. W związku z tym może minąć trochę czasu nim Twój wpis pojawi się na stronie. Prosimy o cierpliwość :).

Nie musisz podawać swojego adresu email. Jeśli to zrobisz, nie będzie opublikowany - przyda się, gdybyśmy chcieli się z Tobą skontaktować. Zachęcamy również do zapisywania się do newslettera!